KELEBEK ÖMRÜMÜZE

Kalıntı. Herşey bitince geriye kalan şey bu değil mi?
Denize karşı yazıyorum sana, hareketsiz gözden kaybolmuş. Herşey ana hatları içinde kalmalıydı. Kelimeler itina ile seçilmeliydi. Herhalde kelimeleri bulamıyorum. Şimdi kenarında oturuyorum. Herşeyin yavaş yavaş beni terkettiği açıktı halbuki.burası eskisi gibi. hiç değişmemiş, ama benim bakışım değişti. objektifime yeni bir filtre takmış gibiyim.Son gün diye herhalde..

izmir-kemeraltı-07temmuz 2006

Seni algılayışım aynı ya da ayrı yerlerde oluşumuza göre değişiyor. Yani, sen diye tanıdığım iki kişi var. Benden uzakta olduğunda bile, benim için varsın. Varlığının bu şekli çok biçimli: sayısız imgeler,geçişler,anlamlar,bildiğimiz şeyler ve yerlerden oluşmakta, ama her şeyin altını çizen şeyse, heryere yayılmış yokluğun. Sanki bir mekana dönüşmüşsün, hatlarında ufuk olmuş. İşte o zaman bir ülkede yaşar gibi yaşıyorum içinde. Ser her yerdesin. Fakat bu ülkede seninle asla yüz yüze gelemiyorum.

"fotoğraf çektirmek için yan yana getirilmiş iki nesne değiliz biz
güvercin curnatasında yan yana akan iki güverciniz
mesafeler birleştirdi bizi bir de sözler
razı olma hiçbir sessizliğe
biliyorsun seni seviyorum
pencereden bakmayı
öğreteceğim sana..."

C.Süreya-